চকুৰ প্ৰতিছবি

চকুত চকুপানী

মুখত নাই হাঁহি

যেন মৰহি যোৱা এটি

গোলাপৰ পাহি৷

মোৰ হৃদয়ত কেৱল

যান্ত্ৰণাৰ বিননি সুৰ

কি হল হায় আজি

অতীতৰ সপোনবোৰ?

চকুত এতিয়া মাথোঁ মোৰ

অকল চকুপানীৰ সাগৰ

ভাহি থাকে প্ৰতিছবি কাৰোবাৰ

এখন নৈৰ অনুজ্জ্বল নিজান ঘাটৰ৷

বসন্ত পখীৰ গীত শুনিলেও

মোৰ হৃদয়ে উচুপি উঠে

মোক খুলি খুলি খাব ধৰিছে

অতীতৰ মনোমোহা স্মৃতিবোৰে৷

এনেকৈয়ে একোটা বিষাদৰ মন লৈ

মই যাম বেলেগ এখন পৃথিৱীলৈ

মোক কিয় বাৰু বুজি নাপালে

এবাৰ কিয় মোৰ কথা ভাবি নাচালে?

স্বদেশপ্ৰেমী কোন?

নামাতিবা,নামাতিবা

বিষাদৰ সুৰেৰে আই,

কিনো কম বাৰু মই

তাকো ভাবি পোৱা নাই৷

শোষণকাৰী তোমাৰ বুকুত

মিলি ধ্বংসৰ পথ বিচাৰিছে

নিজৰ ঠাইৰ বহুমূলীয়া সম্পদ

আনক বেছিব ধৰিছে৷

টকাৰ বিনিময়ত সিহঁতে

সকলো পাহৰি যায়

নাকান্দিবা আই তুমি কৰুণ সুৰেৰে

সিহঁতক স্ৰৰজিলে কোন বিধাতাই?

যাৰ হিয়াত নাই অকনো

স্বদেশৰ প্ৰতি ভালপোৱা

যি অকল তেজ শুহিব বিচাৰে

তেওঁলোকৰ শিলাময় হিয়াই

দেশৰ কাৰণে একো নিবিচাৰে!

তিতা চেনী

মই ভবা নাছিলো যে

কেতিয়াবা চেনীও তিতা হয়

মই জনাত চেনী সদায় মিঠা

কিন্তু আজি তেন্তে মই কি খালো

চেনী নহয় নেকি?

কিন্তু সেইয়া নিমখ নহয়

নিমখ হোৱা হলে চোকা পালোহেঁতেন!

এইয়া চেনীয়েই নে আন কিবা

চেনী খাবলৈতো মিঠা

কিন্তু এইয়া খালে জাপমাৰি উঠিব

খাবলৈ অহা পৰুৱাই উলটি বাট ল’ব৷

এইয়া চেনীী কেনেকৈ তিতা হ’ল

যুগৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে

কি বস্তুৰোো পৰিৱৰ্তন হয় নেকি?

মই জনা নাছিলোঁ হবও পাৰে

অসম্ভৱ টো কেতিয়াবা সম্ভৱ হয়

তেন্তে এইয়া নিশ্চয় যুগৰ পৰিৱৰ্তন!

সমাজ

সমাজ,হয় এইখন মানৱ সমাজ

নানা জাতি,ধৰ্ম ভিন ভিন সমাজ

জাতি-উপজাতিৰ সমাজ

হিন্দু,শিখ,মুছলমানৰ সমাজ!

কিন্তু সকলোবোৰ সমাজতেই বাস কৰে মানুহেই

সকলো সমাজতেই মানুহৰ হয়

জন্ম- মৃত্যু,বেমাৰ-আজাৰ

সকলোৰে একে নহয় আচাৰ ব্যৱহাৰ৷

জাতি-বিজাতি মানুহে গঢ়িছে

ঈশ্বৰেে গঢ়া নাই!

কেৱল সৃষ্টিকৰ্তাই সৃষ্টি কৰি 

আমাক দিছে পঠিয়াই৷

কিছুমান এনে সমাজ আছে

যি নিষ্ঠুৰতাৰ উৰ্দ্ধত৷

যিখন সমাজৰ বিচাৰ আছে

কিন্তু বিবেক নাই

দন্দ আছে , ক্ষমা নাই

জীয়াই থকাৰ উপায় নাই!

তেজ মঙহ আছে যিখন সমাজৰ

কিন্তু যদি নাই হৃদয়

সেই সমাজৰ লোক বৰ নিৰ্দয়৷

তেনে মনুষ্যত্বহীন সমাজত মই

বাস কৰিব নিবিচাৰো৷

সুন্দৰ,নিকা সমাজতহে মই

আজীৱন বাস কৰিব বিচাৰো!

পামনে এখন অহিংসাৰ

সুন্দৰ নিকা সমাজ

য’ত সকলো থাকিব মিলিজুলি

যি সমাজত থাকিব সকলো

নিজৰ ককাই-ভাই,বাই-ভনী বুলি৷

হাঁহি

তোমাৰ চলনা লগৰী হ’ল মোৰ

নহলা মাত্ৰ মোৰ তুমি,

প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰি আতৰিলা

এবাৰো নাচালা মোৰ কথা ভাবি৷

তোমাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি,মৰমলগা কথাবোৰে

আজি মোৰ বুকুত সহিব নোৱাৰা আঘাত কৰে,

ৰাতি সাৰ পাই উচুপো নিৰৱে

তপত চকুলোবোৰ টপটপকৈ সৰে!

বিষাদক লগৰী কৰি মই

আছো অকলে অকলে জীয়াই,

কিয়নো অতীতৰ কথাবোৰেে

বুকু বিন্ধি যায়৷

তুমি হাঁহিছিলা যাবৰ সময়ত

বুজাতো নাছিলা মোৰ মনৰ কথা,

এবাৰো নুসুধিলা মাথোঁ আতৰিলা

মোৰ হিয়াখন ভাঙি আতৰি গ’লা!

প্ৰথম দিনাও তুমি আহিছিলা

মোৰ জীৱনলৈ এটি মধুৰ হাঁহিলৈ,

শেষৰ দিনাও মাৰিলা হাঁহি

মোৰ হিয়াখন জ্বলি যোৱাকৈ৷