মই বৰকৈ আৱেগিক হৈ পৰিছো নেকি
কবিতাৰ কিছুমান ভাষাই আজি বৰ আমনি কৰিছে
নিলিখো বুলিও থাকিব পৰা নাই মই
কি হৈছে মোৰ আজি?
মই জানিব খুজিছো শীতৰ অত্যাচাৰত
নঙঠা হৈ থকা কাঞ্চন জোপাক
দূবৰিত লাগি থকা নিয়ৰৰ টোপালক আৰু
ডাৱৰ,ডাৱৰ লগা কুৱলীজাকক!
সিহঁতে জানে নেকি মোৰ কথা কিবা
প্ৰস্তৰ যুগৰ পৰা আজিলৈকে একে থকা
মাটি চপৰাটোক সুধিব মন গৈছে
মোক যদি বুজাই দিলেহেঁতেন!
সেইয়া চোৱা পাহাৰৰ খোৰোং বোৰত মেঘ
আৰু কুৱলীৰ ধোঁৱা বৰণীয়া অন্ধকাৰত
ৰ’দালিয়ে ধেমালি খেলা
উৰণীয়া ডাৱৰৰ পৰা মুক্ত হোৱা জোনটো
আৰু তিৰবিৰাই থকা ত’ৰাবোৰ৷
মই ফুলপাহক সুধিছো
হে,গোলাপ তোমাৰ পাহিৰ ৰং আৰু কোমলতাবোৰ কোনে দিলে
মোক অলপ দিবা নেকি
হে,আজলী হৰিণীজনী তোমাৰ দুচকুৰ নীলাবোৰ
বিলাই দিবা নেকি চাৰিওফালে৷
মোৰ চোন আজি ইমান ঠাণ্ডাতো
বৰ গৰম লাগিছে
বুকুখন ঢিপিং ঢিপিং কৰিছে
দুগালৰ চকুলো ও ইমান তপল!
ফুলনিত ফুলি থকা ফুল
বতাহত উৰি থকা পখিলাৰ আনন্দকণ
মই পোৱা হলে!
হে,কপৌপাহি তোমাক এটি কথা কওঁ
আজিৰ মানুহৰ হিয়াখন শিলৰ নেকি
কিয় অন্তৰৰ কথাবোৰ যে নুবুজে
হে,কেকটাছ তুমি হবলা দান দিলা
তোমাৰ কাইটবোৰ বিন্ধিবলৈ৷
তোমাৰ ঠুনুকাবোৰ মোক দিলা
হিয়া চূৰ্ণ বিচূৰ্ণ হ’ল
মৰুভূমিৰ মৰিচীকা আজি
সকলোলৈ বিয়পি আহিল
আইচবাৰ্গ অলপ গাত বান্ধি লওঁ নেকি
বাৰিষাৰ নৈৰ গড়া
খৰালিৰ খৰাংবোৰ কিয় মোৰ বুকুত?
No comments:
Post a Comment